Ο ρόλος του δαρβινισμού στην κοινωνία

Το δεύτερο κεφάλαιο της τριλογίας του Richard Dawkins "the genius of Charles Darwin" που εξηγεί τον ρολο του δαρβινισμού στην κοινωνία(οικονομία,λογική,συναισθήματα,πoλιτικη κτλ)

Θρησκεία, εξέλιξη και η έκσταση της αυτο-υπέρβασης

Ο ψυχολόγος Τζόναθαν Χέιντ κάνει μια απλή, αλλά δύσκολη ερώτηση: γιατί αναζητούμε την αυτο-υπέρβαση; Γιατί προσπαθούμε να χάσουμε τον εαυτό μας; Σε μια περιήγηση μέσω της επιστήμης της εξέλιξης από την επιλογή ομάδας, προτείνει μια προκλητική απάντηση.


http://www.ted.com/talks/lang/el/jonathan_haidt_humanity_s_stairway_to_self_transcendence.html

CATASTROIKA

Αν με το DEBTOCRACY είδαμε την κορυφή του παγόβουνου με το δεύτερο ντοκιμαντέρ των ΑΡΗ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΙΤΙΔΗ CATASTROIKA θα μπούμε σε πιο βαθιά νερά.....
Ήταν αρχές του 1989 όταν ο Γάλλος ακαδημαϊκός Ζακ Ρουπνίκ κάθισε μπροστά στον υπολογιστή του προκειμένου να ετοιμάσει μια έκθεση για την πορεία των τελευταίων οικονομικών μεταρρυθμίσεων στη Σοβιετική Ένωση του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Και ο όρος που σκαρφίστηκε για να περιγράψει τον επιθανάτιο ρόγχο μιας αυτοκρατορίας άκουγε τότε στο όνομα Καταστρόικα. Στα χρόνια του προέδρου Γιέλτσιν, όταν η Ρωσία πραγματοποιούσε ίσως το μεγαλύτερο και πιο αποτυχημένο πείραμα ιδιωτικοποιήσεων στην ιστορία της ανθρωπότητας, δημοσιογράφοι του Γκάρντιαν έδωσαν άλλο νόημα στον όρο του Ρουπνίκ. Η καταστρόικα έγινε συνώνυμο της ολοκληρωτικής διάλυσης μιας χώρας από τις δυνάμεις της αγοράς, του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και της ραγδαίας επιδείνωσης του βιοτικού επιπέδου των πολιτών της. Μονάδα μέτρησης της Καταστρόικα ήταν πλέον η ανεργία, η κοινωνική εξαθλίωση, η μείωση του προσδόκιμου ζωής αλλά και η δημιουργία μιας νέας κάστας ολιγαρχών που αναλαμβάνει την εξουσία της χώρας. Λίγα χρόνια αργότερα η αντίστοιχη επιχείρηση μαζικών ιδιωτικοποιήσεων στην ενοποιημένη Γερμανία, που σήμερα παρουσιάζεται ως πρότυπο για την Ελλάδα, δημιούργησε εκατομμύρια ανέργους και ορισμένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα διαφθοράς στην ευρωπαϊκή ιστορία.

Αυτή ακριβώς η καταστρόικα έρχεται τώρα και στην Ελλάδα, την «τελευταία σοβιετική δημοκρατία της Ευρώπης», όπως αρέσκονται να την χαρακτηρίζουν οι βουλευτές και οι υπουργοί της «σοσιαλιστικής» μας κυβέρνησης. Είναι η λογική συνέπεια και συνέχεια της «χρεοκρατίας» και ως εκ τούτου η λογική συνέχεια του πρώτου μας ντοκιμαντέρ που αναζητούσε τις αιτίες που δημιούργησαν την κρίση χρέους στην Ελλάδα και ολόκληρη την ευρωπαϊκή περιφέρεια.

Η Καταστρόικα όμως δεν είναι μια ασθένεια που χτυπά μόνο όσες χώρες αλλάζουν ριζικά το οικονομικό τους σύστημα, όπως η Ρωσία, ούτε χώρες που τελούν υπό άτυπη οικονομική κατοχή. Ίσως μάλιστα οι πιο αποτυχημένες μορφές ιδιωτικοποιήσεων να συνέβησαν σε οικονομικές υπερδυνάμεις που θεωρητικά είχαν την οικονομική ισχύ να ελέγξουν τις αρνητικές επιπτώσεις.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σενάριο/Σκηνοθεσία: Άρης Χατζηστεφάνου, Κατερίνα Κιτίδη
Επιστημονική επιμέλεια: Λεωνίδας Βατικιώτης
Υπεύθυνος παραγωγής: Θάνος Τσάντας Μοντάζ: Αρης Τριανταφύλλου
Μουσική: Active Member, Ερμής Γεωργιάδης
Συντελεστές: Ιουλία Κιλέρη, Μαργαρίτα Τσώμου, Βάγια Πάντου, Χρήστος Τσικνιάς, Γρανέτα Καρατζά, Κώστας Εφήμερος
Παραγωγή: Infowar Productions
περισσότερα εδώ...http://www.catastroika.com/

Dawkins για πιστη, επιστημη, σεβασμο και κριτικη

Η προκατάληψη στα περιστέρια

Από το documentary του Richard Dawkins "Enemies Of Reason, pt 1", όπου αναφέρει το πείραμα του skinner με τα περιστέρια.

Η Λούσι δεν ήταν μόνη...

Απολιθώματα οστών ποδιού δείχνουν ότι υπήρχε και άλλο ανθρωποειδές πριν από 3,4 εκ. χρόνια
Λονδίνο 

Απολιθώματα των οστών ποδιού που ανήκε σε ανθρωποειδές ανακαλύφθηκαν στην Αιθιοπία τα οποία αποδεικνύουν ότι στην περιοχή ζούσαν δύο διαφορετικά είδη ανθρωποειδών πριν από περίπου 3,4 εκατομμύρια χρόνια. Τα νέα ευρήματα που δημοσιεύονται στην επιθεώρηση «Nature» μαρτυρούν ότι η διάσημη Λούσι, ο Australopithecus afarensis δεν ήταν μόνη αλλά ότι υπήρχε και άλλος πρόγονος του ανθρώπου που έζησε εκείνη την εποχή.

Το δάχτυλο με την…κλίση

Μεταξύ των οκτώ τμημάτων οστών ενός δεξιού ποδιού που ήλθαν στο φως στο Μπούρτελε το οποίο βρίσκεται 50 χιλιόμετρα βόρεια της πόλης Χαντάρ στην περιοχή Αφάρ της βορειοανατολικής Αιθιοπίας (σημειώνεται ότι στην Αφάρ βρέθηκε και η Λούσι) είναι εκείνο ενός μεγάλου δαχτύλου το οποίο είναι στραμμένο προς τα έξω. Αυτό μαρτυρεί ότι το είδος που διέθετε τέτοιο δάχτυλο ποδιού ήταν σε θέση να σκαρφαλώνει στα δέντρα. Τα απολιθώματα αυτά διαφέρουν από τα οστά των ποδιών της Λούσι τα οποία ήταν ευθυγραμμισμένα και δείχνουν ότι ο Australopithecus afarensis είχε σηκωθεί στα δύο πόδια.

«Δεν περιμέναμε ποτέ να βρούμε απολιθώματα οστών ποδιού σαν και αυτά σε είδος που έζησε πριν από 3,4 εκατομμύρια χρόνια» ανέφερε ο Γιοχάνες Χαϊλέ-Σελασιέ, επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Κλίβελαντ στο Οχάιο κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στην Αντίς –Αμπέμπα.

Ζωή στα δέντρα

Ο επιστήμονας εξήγησε πως παρότι οι σύγχρονοι πίθηκοι διαθέτουν παρόμοια δάχτυλα με αυτά που διέθετε το είδος του Μπούρτελε, το μόνο άλλο ανθρωποειδές που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα ότι είχε παρεμφερή δάχτυλα ήταν ο Ardipithecus ramidus που έζησε πριν από 4,4 εκατομμύρια χρόνια. «Ο Australopithecus afarensis παρότι έζησε την ίδια εποχή με το είδος που τώρα ανακαλύψαμε είχε εγκαταλείψει τη ζωή στα δέντρα, ωστόσο το νεοανακαλυφθέν ον προφανώς δεν πατούσε μόνο στο έδαφος» είπε ο δρ Χαϊλέ –Σελασιέ.

Οι ερευνητές δεν έχουν αυτή τη στιγμή στα χέρια τους αρκετά στοιχεία ώστε να ταυτοποιήσουν το είδος του ανθρωποειδούς στο οποίο ανήκαν τα οστά του ποδιού. Όπως λένε απαιτούνται περισσότερα δείγματα από το κρανίο ή τα δόντια ώστε να προσδιοριστεί ο «κάτοχός» του.

Σε κάθε περίπτωση τα νέα ευρήματα δείχνουν για πρώτη φορά ένα ξεχωριστό, εξαφανισμένο πλέον «κλαδί» στο γενεαλογικό δέντρο του ανθρώπου που αφορά τα ανθρωποειδή. Μαρτυρούν επίσης ότι πιθανότατα υπήρξαν διαφορετικά εξελικτικά μονοπάτια τα οποία οδήγησαν στην ανάπτυξη ποδιών κατάλληλων για την όρθια βάδιση.

Οι προγονοι δεν γιορταζαν την 'Ωρα της Γης'

Το κλείσιμο των φώτων σε όλο τον κόσμο ως ένδειξη ενδιαφέροντος για τις κλιματικές αλλαγές που έγινε το περασμένο Σάββατο ήταν μια πολύ σημαντική πράξη στον δρόμο για τη διαμόρφωση μιας παγκόσμιας οικολογικής συνείδησης. Ομως αυτό που δεν τονίστηκε ιδιαίτερα στη σχετική συζήτηση είναι ότι μια τέτοια πράξη αποτελεί έκφραση της παγκοσμιοποίησης που επιφέρει το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Δεν αντιπροσωπεύει δηλαδή ούτε κατά διάνοια μια επιστροφή σε μια υποτιθέμενη «χρυσή εποχή», όπου οι άνθρωποι αγαπούσαν και σέβονταν το φυσικό περιβάλλον. Διότι, όπως γράφει ο γνωστός φυσιολόγος Diamond, μια τέτοια «χρυσή εποχή» δεν υπήρξε ποτέ (Jared Diamond «Ο τρίτος χιμπαντζής», υπό έκδοση, Κάτοπτρο). Αντίθετα, όπως δείχνουν οι παλαιοντολογικές έρευνες, οι οικολογικές καταστροφές υπήρξαν αναπόσπαστο μέρος της μακράς εξελικτικής πορείας του ανθρώπου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι καταστροφές που επέφεραν οι πρόγονοί μας στην πανίδα. Ξεχωριστή θέση εδώ καταλαμβάνει η γνωστή «σφαγή της περιόδου της Πλειστοκαίνου» (2 εκατομμύρια μέχρι πριν από 10 χιλιάδες έτη). Λίγο μετά την άφιξη των ανθρώπων στη Βόρεια Αμερική, πριν από 11.500 χρόνια, το 73% των ειδών των μεγάλων θηλαστικών εξοντώθηκε. Ετσι, εξαφανίστηκαν, μεταξύ άλλων, ο γιγαντοβούβαλος, το άγριο άλογο, η κοντομούτσουνη αρκούδα, το μαμούθ, η άγρια καμήλα.Επίσης, πριν από 8.000 χρόνια, το 80% των ειδών των θηλαστικών στη Νότια Αμερική είχε εξαφανιστεί. Μεταξύ των εξαφανισθέντων ειδών ήταν οι γιγαντιαίοι βραδύποδες, τα τεράστια αρμαντίλος, καθώς και μυρμηγκοφάγοι που είχαν διαστάσεις αλόγων.

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται αργότερα και σε άλλες περιοχές του κόσμου, όπου έφτασε ο άνθρωπος. Στη Μαδαγασκάρη μετά την άφιξη του ανθρώπου, το 500 π.Χ., σε ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα, μερικών αιώνων, εξοντώθηκαν πάνω από 17 είδη λεμούριων καθώς και το γνωστό ελεφαντοπούλι -το μεγαλύτερο από τα οποία έφτανε τα 500 κιλά. Η ίδια διαδικασία συνέβη και στη Νέα Ζηλανδία: οι πρώτοι Μαορί καταβρόχθισαν και τα 12 είδη των πουλιών μόα, προτού στο τέλος το ρίξουν στον κανιβαλισμό. Τα μόα ήταν τεράστια φυτοφάγα πουλιά (δεν μπορούσαν να πετάξουν), που ορισμένα είχαν ύψος 3,7 μέτρα και το βάρος τους έφτανε τα 230 κιλά (φωτογραφία). Να σημειωθεί εδώ ότι σε πολλές περιπτώσεις η εξόντωση δεν είχε σχέση με διατροφικές ανάγκες. Ετσι, σε μία περίπτωση, στην τοποθεσία Οτάγκο της Νέας Ζηλανδίας, σφαγιάστηκαν 30.000 πουλιά μόα και το ένα τρίτο του κρέατος αφέθηκε να σαπίσει. Πέρα από τις σφαγές οι Μαορί τα εξόντωσαν κλέβοντας τα αβγά τους και καταστρέφοντας τα δάση στα οποία ζούσαν.«Οταν έφτασαν οι Μαορί», γράφει ο Diamond, «βρήκαν ένα άθικτο περιβάλλον από όντα τόσο παράξενα που θα τα θεωρούσαμε δημιουργήματα της επιστημονικής φαντασίας αν δεν είχαμε βρει τα απολιθώματά τους... Μέσα σε ελάχιστο διάστημα ένα μεγάλο μέρος αυτής της ζωικής κοινότητας είχε καταστραφεί στο πλαίσιο αυτού του βιολογικού ολοκαυτώματος...».

Στη φωτογραφία που έθεσε στη διάθεση των διεθνών πρακτορείων το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Western Australia, φαίνεται ο σκελετός ενός είδους μαρσιποφόρου λιονταριού που έχει πλέον εξαφανιστεί. Σήμερα, μια ομάδα επιστημόνων ετοιμάζεται να αρχίσει εκσκαφές και έρευνες στην έρημο της δυτικής Αυστραλίας, καθώς πιστεύουν ότι τα ίχνη του λιονταριού θα τους οδηγήσουν στην ανακάλυψη και άλλων μαρσιποφόρων γιγάντιων ειδών

Στη Χαβάη, πριν από την άφιξη των ανθρώπων υπήρχαν 100 είδη πουλιών, πολλά από τα οποία ήσαν τεραστίων διαστάσεων και δεν πετούσαν. Το 300 π.Χ. εμφανίστηκε ο πρώτος άνθρωπος και σε ελάχιστο χρονικό διάστημα το 50% των πουλιών είχε εξαφανιστεί.Το ίδιο σενάριο ακριβώς συνέβη και με τα θηλαστικά της Αυστραλίας, αν και εκεί η διαδικασία της εξόντωσης πήρε περισσότερο χρόνο. Πάντως, και εκεί, μετά την άφιξη των ανθρώπων, πριν από 60.000 έτη, εξαφανίστηκαν ολόκληρες ομάδες μεγάλων ζώων, όπως ο μαρσιποφόρος ρινόκερος, τα γιγαντιαία διπρωτόδοντα, ο μαρσιποφόρος λέων, πέντε είδη γιγαντιαίων νυχτερίδων, επτά είδη κοντομούτσουνων καγκουρό κ.λπ.

Οπως παρατηρεί ο Ridley, το ενδιαφέρον φαινόμενο με αυτές τις μαζικές εξοντώσεις είναι ότι η πανίδα της Αμερικής, της Αυστραλίας και της Πολυνησίας ήταν αφελής και φιλική προς τους ανθρώπους. Αν λοιπόν οι άνθρωποι είχαν «οικολογική συνείδηση», δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα να εξημερώσουν αυτά τα ζώα και μ' αυτό τον τρόπο να τους επιτρέψουν να επιβιώσουν. «Ομως οι πρόγονοί μας δεν κατέβαλαν καμιά προσπάθεια να εξημερώσουν τα ήδη ήμερα μαμούθ της Βόρειας Αμερικής ή τους αφελείς και φιλικούς βραδύποδες της Νότιας Αμερικής. Αντίθετα, τα κατέσφαξαν μέχρι εκεί που δεν έπαιρνε άλλο». (Mark Ridley «Οι ρίζες της αρετής»-Πατάκης).

Οι γνώσεις λοιπόν που έχουμε για την ιστορία του ανθρώπινου είδους δείχνουν ότι η άποψη σύμφωνα με την οποία η καταστροφή του περιβάλλοντος είναι το αποτέλεσμα του «κακού» καπιταλισμού δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Η ύπαρξη μιας προκαπιταλιστικής εποχής, όπου ο άνθρωπος βρισκόταν σε «ισορροπία» με το φυσικό του περιβάλλον, δεν τεκμηριώνεται από κανένα δεδομένο.Αντίθετα, όπως δείχνουν τα προαναφερθέντα περιστατικά, οι πρόγονοί μας όχι απλά δεν έκλειναν τα φώτα, αλλά αντίθετα ...άλλαζαν τα φώτα στο περιβάλλον όποτε τους δινόταν η ευκαιρία, προκειμένου να κάνουν το κέφι τους!

© Copyright 2008 X.K. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.
http://wwkarolos.blogspot.com/